طوری شده که هر لحظه برمی‌گردم ببینم خواب بوده یا نه. این آدم‌ها، این فریادها و سکوت‌ها، این جمعیت که مثل آبشار ناگهان سرازیر می‌شود اما صدایی ندارد. این نگاه‌های ترسیده و شجاع که کنار همند. این خون و این جنازه‌ها. کاش همه‌اش خواب بود. کاش برمی‌گشتم و می‌دیدم که هنوز عده‌ای دارند توی سعادت‌آباد می‌رقصند با پارچه‌های سبز، موتورسوارهای با پرچم ایران از کنارشان رد می‌شوند و تنها برای هم بوق می‌زنند و هیچ اتفاقی نمی‌افتد. هیچ اتفاقی نمی‌افتد.

وای که توی این لحظات تنها و تنها به فکر جان هم‌وطنانم هستم. هر لحظه دارم به این فکر می‌کنم که با همین صدای تیر یکی رفته یا نه. حالم دارد از این وضعیت به هم می‌خورد. یعنی به هم خورده دیگر. به تلفن‌های همراه که نمی‌شود زنگ زد. توی هر کدام از این "نت‌وورک بیزی"‌ها یا "مشترک موردنظر در دسترس نیست"‌ها فکر من به کجاها که نمی‌رود. این روزها تماس‌ها خلاصه شده به این‌که بدانی دوستت زنده است یا نه. زخمی شده یا نه.بازداشت شده یا نه. و آن ته مکالمه وقتی می‌گویی "مواظب خودت باش" انگار تنها جمله‌ای را که توی عمرت از ته دلت گفته‌ای به زبان آورده‌ای. یک چشمم به تهران است و یک چشمم به بابلستان و بچه‌های دانشگاه که بازداشت شده‌اند و دوستانی که  باید بهشان زنگ زد که ببینم زنده‌اند یا نه. که مثلا قاسم بگوید این دفعه از زیر سه تا باتوم جای خالی داده است و من مدام به این فکر می‌کنم که از زیر چندتای دیگر می‌تواند با تمام فرز بودنی که ازش سراغ دارم جای خالی بدهد؟ که جمعیت عجیبی جلوی شیرینی‌سرای بابلستان جمع شده‌اند و همه ساکت بوده‌اند و کاری به کسی نداشته‌اند.اما بهشان حمله شده. که دیده دختری را زده‌اند و او دویده بلندش کرده. یا بشنوم که فرید می‌گوید رفته‌اند توی خوابگاه و با چوب و هر چه دم دستشان بوده جلوی لباس‌شخصی‌ها که می‌خواستند به زور داخل شوند مقاومت کرده‌اند و نیروی انتظامی گفته که تنها تا دوازده شب تضمین حفاظتشان را می‌کند و همین هم شده و ساعت 5 صبح عده‌ای خواستند حمله کنند که با بانگ الله اکبر بچه‌ها و سر و صدایشان برگشته‌اند. که می‌گوید حالا خوابگاه را تخلیه کرده‌اند چرا که تضمین جانی نداشته‌اند.که می‌گوید دیروز که به نشانه‌ی عزای عمومی خبری نبوده، توی چشم همه‌ی مردم می‌دیده که یک نگاهشان به دانشگاه است. که انگار همه توی شهر یک جورهایی منتظر حرکت بعدی دانشگاه هستند تا حمایتش کنند.
خداوندا هیچ فکر نمی‌کردم توی این زندگی پر از حسرتی که می‌گذشت روزی برسد که حسرت یک ماه پیش خودمان را بخوریم.طوری بشود که آرزوی آرامش نصفه و نیمه‌ی خودمان را داشته باشیم. طوری بشود که ده گام به عقب برگردیم. طوری بشود که در هر حال، انتظار چیزی جز رعب و وحشت را برای ایرانمان در روزهای آینده نداشته باشیم. و این که معلوم نیست این سناریوی از پیش نوشته شده آن ضربه‌ی کاری را درست چه زمانی قرار است بر فرق سر این ملت فرود بیاورد. که می‌ترسم. که می‌ترسم. این روزها می‌ترسم و هر شب با صدای تیرهای هوایی و بعضا انفجارهایی که می‌شنوم، هر لحظه دعا می‌کنم که صبح بشود. صبح بشود و هنوز همه زنده باشند.
بدترین روزهاست این روزها. روزهای عجیبی که ذهن و فکر و حتی جسم آدم معطوف تنها به یک فکر و وضعیت است. خداوندا. خودت عنایتی کن. خودت این مردم را ببین و کاری کن. سکوتت را بشکن. خداوندا...